Ao redor do castelo aquela noite todo
parecía ter pactado un xuramento de silencio. Nin as polas das árbores, nin as
milenarias pedras que foran testemuñas de centos de épicas historias ao longo
da súa traxectoria vital, nin os pequenos animais movéndose entre os currunchos
da herba, lograban facer o máis mínimo son que impactase co monódico bruído do vento aquela noite. Mentres, os malos pensamentos , o odio, e a cobiza
residían no interior daquela magna construción.
Ramón
Mendes, o “presumible gobernador” da zona e actual dono do castelo atopábase
esa noite naquela sala redonda esperando un agoiro que lle fixese saltar a outro
mundo, buscar novas sensacións causadas pola ansia de poder. Era un home
moreno, de moi baixa estatura e que vestía coa roupa distinguida dos señores da
súa clase na Idade Media. Resistíase a vestir algo máis axeitado á época contemporánea, pois así de paso esas
roupas facíanlle impor respecto entre os seus vasalos. Na sala redonda , cinco
home máis estaban agardando impacientes a intervención de Mendes. Todos levaban
unha gran túnica que lles cubría o corpo
enteiro. Ramón ergueuse da súa cadeira e
deu uns largos pasos por toda a sala. Desexaba dicirlles a todos o que
ocorrera naqueles fulgurantes días e o
que aínda estaba por suceder . A ansia de poder non o abandonaba nin un só
instante , ansia que só era freada polo seu desprezo máximo cara toda a humanidade.
Levantouse e dixo que lle gustaba esa
noite fría ... fría e apta para os seus plans. A cantidade de
incoherencias que soltaba fixeron escandalizar a todos os presentes , que
empezaban a ter un agoiro de que o vello entrara na loucura:
-Compañeiros , reuninvos hoxe aquí para falarvos dos
plans que á fin van a salvarnos das garras dos poderosos, dos máis déspotas e
ambiciosos. Hoxe, por fin o mundo verá nacer un novo poder que condenará o existente ata agora e dotará
dunha nova dimensión aos nosos plans. O meu amigo, o Doutor Churchill e o seu
equipo secreto nun hospital de Houston acaban de desenrolar o parasito definitivo, un chupa- esencias que manexa o
seu hóspede... a forma de controlar as
mentes de tódolos humanos, e xa o están poñendo en práctica aquí , nas aldeas nos pobos dos
que eu son “gobernador” .
Tódolos
asistentes proferiron que o señor Mendes estaba tolo e manifestaron o seu
desexo de non saber nada dos seus plans. Os seus homes de confianza mirárono de
esguello e marcharon do castelo deixando
ao señor Mendes pensativo durante uns instantes. Daquela pensou en chamar aos
seus compatriotas. Dende Rusia , ata na propia
Asturias os xefes e gobernadores de sociedades secretas coma el máis
influentes , eles tiñan os seus propios vasalos, como el eses cinco que o
acababan de abandonar. Iso faría. Chamaría aos cinco poderosos máis influentes do mundo , cos que acordara
desenvolver ese plan, para que o fixeran todos xuntos dende Galicia. Mendes
asomouse cara a ventá e inspirou o inmenso aire do rural naquel clima tan
húmido. Dirixiuse cara ao armario da sala e agarrou unha xeringa de grandes
proporcións. Achegouse ao balcón e
cravouse a agulla da xeringa , mentres dicía :
–
Como resistirse a este incrible poder ¡
A noite
seguinte volvera caer fulgurante naquela rexión galega, especialmente para o
axente Lourenzo Cordido Castro que
andaba pensativo por aquel camiño empedrado próximo ao castelo. Arrastrando os
seus áxiles, pero xa desmarcados pes, cavilaba sobre como fora o seu día.
Xiraba a cabeza cara a aldea que acababa de deixar atrás e entón a súa mente
dirixíase cara esa odisea. Chegara á aldea aquela mesma mañá acompañado de tres
policías nacionais. A súa animadversión contra calquera tipo de policía,
honorable corpo ao que pertencera durante moito tempo era xustificada. Non é
que fora expulsado nin nada polo estilo , simplemente un caso de sorte fixo que
fora contratado como un axente de seguridade especial. Sempre sentira que a
policía nunca o quixera de verdade entre as súas filas e por iso agora estaba
destinado a misións de alto risco en solitario. O certo é que saíra con vida de
moitas situacións , e podería facelo nesta. ¿Sobrevivir? O poder que sobre el
poderían exercer era algo que nese momento descoñecía , e tal vez a vida e a
morte eran conceptos que pasaran á historia.
O coche
de policía estacionou á fronte dunha costa moi empinada. Os tres policías repartíranse un raio de seguridade que cada
un debería explorar , mentres bromeaban con Lorenzo
–
Ti es o superhome. Adiántate
Lorenzo
comezou a camiñar en solitario o máis rapidamente que puido, aquela vez tiña
moito interese por completar o seu traballo. A súa misión consistía en atopar a
un famoso traficante de armas que podería estar na zona, Lois Martín. Poucos
días antes o Ministerio de Xustiza recibiu unha chamada anónima que advertía da
súa presenza na zona e de que “algo terrible ía ocorrer” . Eles xa recibiran denuncias sobre estraños sucesos naquela zona por parte dos
aldeáns pero que non deron resultado. Tal
vez isto o explicara todo. Lorenzo
participara anos atrás cando unha infección vírica se propagara na illa francesa de RockMouth
propiedade da farmacéutica Scanvalle a causa dunha serie de empregados
corruptos coñecido coo o “Equipo G”
causando unha centea de mortos por infección tóxica . Debido á súa experiencia nestes temas fora
enviado a esta misión, pois o traficante de armas fora o que lle subministrou
armamento pesado ao Equipo G, para un intento de ataque terrorista que
planeaban facer , pero que foi frustrado
polo propio axente Lorenzo Cordido e o seu escuadrón. Interviñeron no
intercambio diñeiro- armas , os membros do Equipo G foron detidos pero
Lois Martín fuxiu ferindo cun disparo no ombreiro de gravidade a Lorenzo... Martín non traballaba
para calquera, e de seguro que se el estaba alí algo grave ía ocorrer.
No seu
camiño, o protagonista chegou ata unha
zona onde divisaba varias casopas pequenas e medio abandonadas. Decidiu entrar
na máis próxima , lentamente foise desprazando ata que se levou un gran susto.
Un home estaba tirado no chan... Lorenzo creeu conveniente achegarse a
auxilialo , cando de súpeto lanzou un xemido , unha espuma verde empezou a saírlle da boca , e a
súa cara volveuse amarela xusto antes de caer morto. Exactamente igual que os infectados da illa
RockMouth. Xa estaba totalmente convencido da presenza de Lois Martín alí, cando de súpeto apareceu
tras del outro home coas mesmas circunstancias. Lorenzo detívose a esperar o
inminente final pero isto non ocorreu. Este home parecía comportarse dunha
forma totalmente distinta. Caiñaba moi lentamente dicindo “obedezo, obedezo.” A
cara era igual que o resto dos infectados que vira pero estaba claro que posuía
unha versión mellorada do virus que non o mataba... simplemente ... ¿camiñaba?.
Lorenzo saíu apresuradamente da casa, pero fóra atopouse cunha serie de
individuos aos que escoitaba dicir ao unísono cunha voz ronca e desfeita “ El
ten o poder, obedezo... el ten o poder”. O axente non sabía se fuxir ou
protexerse , pero entón, no medio dun lapso , dunha nube intermitente decidiuse
a preguntar...
-¿Quen ? ¿Quen ten o poder?
-Señor manda , el ten o poder
-¿Quen é el?
-O señor Ramón Mendes, dono das terras. Él pensa por nós
, el ordena
Entón outro dos aldeáns
que se atopaba máis lonxe achegouse cara eles. Tiña un dispositivo azul
incrustado na cabeza e parecía comunicarse co señor que daba ordes utilizándoo como intermediario. Achegouse e
dixo:
- O señor Mendes ordena eliminar ao intruso.
Os
demais súbditos seguiron as súas ordes sen dedicar nin un segundo a pensalo.
Lorenzo, bo axente nas tácticas de
supervivencia logrou esquivalos e comezou a escapar campo a través. Acabou
chegando a unha zona onde se xuntaban varias casas. Parecía ser o centro do
pobo, e estaba chea de aldeáns. El quería evitar a toda costa ter que pasar por
alí , pero non atopaba outra solución . Cando xa estaba farto de buscar en cada
recuncho observou á súa dereita unha porta no chan que quizais daba a un corredor subterráneo.
Sería moi gratificante atravesar todo o pobo baixo terra agora que estaba no
punto de mira de tódolos habitantes. Abriu a porta e baixou por unhas
escaleiras. Todo estaba escuro. Parecía que se atopaba nuns pasadizos
subterráneos moi ben construídos, coas
paredes de pedra natural. Pouco tardou en atopar luz. No fondo do corredor
había unha porta da que se desprendía unha iluminación considerable. Entrou e
alí se enfrontou coa crúa realidade...
tratábase dun laboratorio de experimentación biolóxica. A través dun cristal
podía ver unha zona esterilizada cun aldeán nunha padiola inconsciente. Tamén
atopou vaso, tubos... que demostraban que contiñan o virus do “Equipo G” que
asolou aquela illa. Ao parecer , nese
laboratorio estiveran traballando intentando mellorar o virus. O que el non se
explicaba é como o poderían ter conseguido. Ninguén de Scanvalle puido
facelo, sempre se sospeitou que habería
alguén máis implicado, por iso se controlou ao máximo. Pronto esa inmensa
dúbida quedaría resolta cando atopou nunha das caixas escrito “Envío do Doutor
Churchill, Houston” . Colleu a carta do doutor a Mendes que tiña ao lado e alí se explicaba
detalladamente. Cos seus razoamentos
Lorenzo chegou á conclusión de que o “Equipo G” enviara unha investigación
paralela cun equipo secreto nu hospital de Houston, e alí seguiron
desenvolvéndoo. Pasou ás páxinas ata poder saber que en Houston desenrolaran
unha nova fase do virus coñecida coo fase 2, que permite aos individuos
infectados sobrevivir.
Se esta
información parecía interesante o máis importante atopouno noutro caderno,
si, o libro no que non só obviamente se dicía que Ramón
Méndes, actual dono do castelo, foi o comprador desta fase 2 do virus, senón
que neses mesos laboratorios, os seus científicos desenrolaran unha fase 3 do
virus. Lorenzo quedouse atónito e entón soubo xa o que de verdade estivera
ocorrendo alí. A fase 3 non só permitía aos individuos sobrevivir , senón que
os facía obedecer ordes directas dun superior. O virus incrustábase no cerebro
e non permitía a ninguén pensar. Había un elemento chamado “larva nai” que unha
vez inxectado nunha persoa , esta obtiña
a capacidade de controlar a todos os infectados dese mesmo brote. Os
plans de Mendes eran darlles unha larva nai a cinco persoas da súa confianza e
que cada un puidera controlar a un “rabaño” inicial de cen persoas que irían en
aumento cando se infectaran uns a outros ata chegar a todo o mundo. O axente non entendeu moi ben o resto de
explicacións teóricas sobre temas biolóxicos , así que apresuradamente gardouse
o caderno e saíu correndo.
O laboratorio tiña uns cincocentos metros de
lonxitude que o axente tardou bastante en percorrer, pero ao final atopou unha
saída idéntica ao lugar polo que entrara. Cando abriu a pequena porta atopouse
outra vez no exterior. Xa era noite. Agora Lorenzo Cordido atopábase no punto
inicial do relato, nese camiño empedrado moi próximo ao castelo polo que
camiñou durante uns poucos minutos ata que chegou á propia edificación. O
axente non o dubidou. Sen máis dilación, entrou dentro . O corredor principal era moi largo, e
recorría de punta a punta toda a edificación. No fondo víase unha especie de
amplo salón cunha gran mesa. Mentres camiñaba viu un home con túnicas medievais
de costas a el. Lorenzo comezou a correr cara el ata que o inmobilizou. Deulle
a volta e sacoulle a capucha . Atónito comprobou que se trataba de Lois Martín,
o traficante de armas . O seu aspecto non semellaba moi bo , e a súa cara
pálida denotaba sufrimento. Cunha voz moi débil , deixo unhas últimas palabras:
-Alégrome de non terte matado, Lorenzo. Só ti es capaz de
paralo. Nin sequera eu sería capaz de pensar así. Ninguén poderá ... ninguén
poderá...
Martín
deixou a frase incompleta mentres estaba
suxeito nos brazos de Lorenzo.
De
súpeto alguén completou a frase de Lois Martín:
-Pensar, ninguén poderá pensar. Non deixarei ninguén sen
infectar, ninguén por moito que confíe nel.
Tratábase
de Ramón Mendes , o artífice de todo, que falaba dende un dos altos balcóns.
-¿ Acaso cres que lograrás escapar deste castelo con
vida? Serás o meu escravo, coma todos , e iso non haberá quen o impida.
-Falas como un verdadeiro tolo
- Entenderíalo se foses capaz de gozar deste... incrible
poder.
- Síntoo moito, pero hoxe, non é o teu día de sorte
Acto
seguido, Lorenzo disparou cara unha lámpada
, a cal golpeou primeiro a Mendes, desorientándoo e despois a unha
pequena porta de madeira pola que escapou o peculiar protagonista. Estaba
disposto a recorrer o castelo ata atopar a Ramón. Subiu unhas escaleiras e percorreu un longo corredor. Mentres o facía
recibiu unha chamada ao móbil. Eran os policías que o acompañaran:
-Cordido, ¿onde estás? Non sabes o que nos custou atopar
o teu número de teléfono, teríamos que ter traído dispositivos de radio.
Lorenzo
contoulles todo o que sucedera deixándolles un rostro de abraio. Foi entón
cando acordaron que o recollerían na torre do castelo cun helicóptero en dez
minutos. Tiña pouco tempo para intentar
deter a Mendes e escapar con vida.
Despois
de case oito minutos de camiño conseguiu chegar ata o estrito corredor do
último piso do castelo. Mirou un intre pola ventá e alí vía a torre , á que non sabía como
raios ía chegar. Entón apareceu detrás súa o señor Mendes.
Cando Lorenzo mirou para atrás , o helicópetro estaba recen chegando á torre:
-Parece que é a fin da súa viaxe, Señor Cordido.
- Dígame ¿Que pensas facer cando domines todo?
¿Impoñerlles a túa ideoloxía ou algo así?
- Estaba, pensando máis ben en diñeiro, pero iso tamén
pinta ben.
- É unha pena que non me poida quedar a velo.
Lourenzo
Cordido Castro deu un salto , cara arriba, rompeu a ventá e intentou saír disparado cara a torre. Nese
instante Mendes agarraba unha mostra de virus da fase 3 e lla lanzaba impactándolle nas costas. Como
resultado daquel magno salto Lourenzo chegou a agarrarse a unha esquina do
helicóptero. Os policías axúdano a
subir. Mendes marcha satisfeito mentres o helicóptero se marcha daquel lugar.
EPÍLOGO:
Ramón Mendes, o “presumible gobernador” da zona e actual
dono do castelo atopábase esa noite naquela sala redonda esperando un agoiro
que lle fixese saltar a outro mundo, buscar novas sensacións causadas pola
ansia de poder. Na sala redonda , cinco home máis estaban agardando impacientes
a intervención de Mendes. Tratábase dos seus cinco compatriotas que lle
axudarían. Ramón ergueuse da súa cadeira
e deu uns largos pasos por toda a sala. Desexaba dicirlles a todos o que
ocorrera naqueles fulgurantes días e o
que aínda estaba por suceder . A ansia de poder non o abandonaba nin un só
instante , ansia que só era freada polo seu desprezo máximo cara toda a
humanidade. Levantouse e dixo que lle gustaba esa noite fría ... fría e apta para os seus
plans.
-Compañeiros ,grazas por facer esta longa viaxe para
atoparvos comigo. Reuninvos hoxe aquí para falarvos dos plans que á fin van a
salvarnos das garras dos poderosos, dos máis déspotas e ambiciosos. Hoxe, por
fin o mundo verá nacer un novo poder que
condenará o existente ata agora e dotará dunha nova dimensión aos nosos plans.
O meu amigo, o Doutor Churchill e o seu equipo secreto nun hospital de Houston
acabaran de desenrolar o parasito
definitivo, un chupa- esencias que manexa o seu hóspede... a forma de controlar as mentes de tódolos
humanos, e xa o están poñendo en
práctica aquí , nos pobos dos que eu son
“gobernador” .
As caras
dos presentes tornáronse intolerantes e todos se levantaron para saír da sala
indignados.
-Vaites, creo que xa vos advertira do que lle pasou aos
meus cinco vasalos de confianza cando se negaron. Foime difícil matalos pero
conseguino. E non pensei que cinco homes tan intelixentes e posicionados coma
vos forades a cometer o mesmo erro. Sei de certo que agora serame máis fácil
matarvos. Co meu novo súbdito, parece que xa chegou de axustar contas cos
compañeiros...
Foi nese
momento cando entrou na sala redonda , nin máis nin menos que Lourenzo Cordido.
De forma implacable asasinou aos cinco asistentes no acto. Mendes comezou a
aplaudir e a falar:
-Bravo¡ Parece que o parasito está facendo moi bo efecto en ti.
- Se teño que finxir estar infectado para evitar os teus
plans fareino... e se teño que asasinar
a cinco mal nacidos tamén o farei- dixo xusto antes de lanzarlle unha
gran xiringa a mendes.
-Pero ¿Queee? - dixo Mendes retorcéndose de dor.
- No incidente da illa RockMouth conseguín unha vacina
para o virus de fase 1. Nas tres horas que tarda en actuar o virus conseguimos
crear a partir dela unha vacina compatible coa fase 3. Por suposto , aparte des
helicóptero chegaran case cen policías e uns trinta científicos e puidemos
utilizar os teus laboratorios xa abandonados. Esa vacina é o que che acabo de
inxectar. Xa sabemos que no caso da fase 3 funciona perfectamente , pero ¿que
efecto crees que causará na “larva nai” ?
Ramón
Mendes continuou retorcéndose de dor durante un segundos ata que expulsou da
súa boca a “larva nai” que se destruíu en mil pedazos. Entón, Mendes caeu ao
chan morto. Coa destrución da “larva
nai” tódolos habitantes da aldea puideron volver á normalidade .
Cinco
meses despois celebrábanse no pobo as eleccións municipais onde escollerían ao
novo alcalde, que por suposto non ía impoñer ningunha ditadura nin vivir nun
castelo. Simplemente un conxunto de persoas exercían os seus dereitos por si mesmas.
Entón comprenderon que eles, os aldeáns eran os que tiñan en realidade o poder.
FIN